ერთი ლექსით თქმული სათქმელი: ია სულაბერიძის „საქართველოა, ჩემო ძამია!..“

აქ

მავანო მგზავრო, წარსულისგან გამოკვეთილო,

წინ მყობადია, გასაცნობი ბორგვა და ფეთქვა,

შენ საით წახვალ, ეგ არ ვიცი,ჩემო კეთილო –

მე, ჩემდაწილად, ცოტა რაღაც მინდოდა მეთქვა.

გიყვარდეს დარდიც – სიყვარულის ტყუპისცალია,

ღიმილს და ცრემლებს განსასჯელად ნუ გააბოძებ;

„ვეფხისტყაოსნის“ სამშობლოა, ჩემო ძამია,

აქ სიყვარულით ვერავისაც ვერ გააოცებ.

ეჭვის მარწუხმა თუ მოწურა გული ძალიან,

განრისხებული, ამბოხებას ნუ დააპირებ:

მეფე გიორგის სამშობლოა, ჩემო ძამია –

ეჭვიანობით აქ ვერავის ვერ გააკვირვებ.

ნუ დაიჩივლებ, მე – საბრალოს, არ მაქვსო ბედი,

ნურც იმას მოთქვამ, თუ რა სასჯელს ზეცა გპირდება:

ბარათაშვილის სამშობლოა, რა გითხრა მეტი –

აქ უბედობა არავის არ გაუკვირდება.

ცხოვრება ჩვენი არც ფარსია და არც წამია,

ერთს გეტყვი, ვიდრე დანისაკენ ხელს გააცოცებ,

გალაკტიონის სამშობლოა, ჩემო ძამია –

აქ თვითმკვლელობით ვერავისაც ვერ გააოცებ.

ჩვენი ვალია, რომ გვიყვარდეს სულზე ძალიან,

გავყვეთ ბილიკებს: ღვთით ნაბოძებს და დანალოცებს;

საქართველოა! სა–ქარ–თველო! ჩემო ძამია –

ჩვენ აქ:

ვერავის

ვეღარაფრით

ვერ გავაოცებთ...

ია სულაბერიძე

კომენტარი